NickSchersfoto3Als beeldend creatief therapeut kwam ik in aanraking met getraumatiseerde jongeren, jongeren die uit huis geplaatst werden en gediagnostiseerd met diverse psychische problematieken.
Een uitgebreid scala aan verlieservaringen en vormen van rouw passeerde de revue. Mijn interesse werd gewekt door de verschillende manieren waarop deze jongeren naar hun verliezen keken. Telkens weer verbaasde ik me over de (veer)kracht van de cliënten, die vaak al zo wijs wisten om te gaan met de complexe situaties waarin ze verkeerden.

Tijdens de opleiding tot creatief therapeut besloot ik me meer te gaan verdiepen in het onderwerp rouw en verlies. Zo volgde ik de Minor; ‘Beroepsmatig omgaan met rouw en verlies’ aan de HU en schreef ik mijn scriptie over de meerwaarde van beeldend werken voor jongeren in rouw. Tijdens mijn afstuderen volgde ik de cursus; ‘Het opzetten van rouwgroepen voor jongeren’ bij Expertise centrum omgaan met verlies. Binnen de therapiesessies en mijn onderzoek werd me steeds duidelijker hoe waardevol beeldend werken kan zijn binnen de begeleiding van een rouwproces. Hier wilde ik meer mee gaan doen in de praktijk.

Momenteel heb ik enkele jaren werkervaring op mogen doen binnen stichting Pluryn waar ik als sociotherapeut dagelijks cliënten met psychische problematieken, ernstige gedragsstoornissen en een licht verstandelijke beperking begeleid. Een zeer diverse, uiterst interessante en leerzame doelgroep om mee te werken. Echter mis ik de mogelijkheid om mijn specifieke kennis en vaardigheden als rouwbegeleider en creatief therapeut in te zetten ter ondersteuning van een rouwproces. Om deze reden heb ik besloten in september 2014 de opleiding tot rouwbegeleider te volgen met als doel mijn eigen praktijk aan huis te kunnen starten. Ik hoop via deze weg jongeren én volwassenen te ontmoeten voor wie ik een waardevolle bijdrage mag leveren aan hun persoonlijke proces. Door even met hen mee te lopen door het land van rouw, hen wegwijs te maken, te ondersteunen waar nodig. Door een hand toe te reiken of net dat zetje te geven wat ze nodig hebben, waarna ze hun reis zelf weer voort kunnen zetten.