Op beide benen

By Nick Schers
In april 4, 2015
1571 Views

Op beide benen staand, stevig je beide voeten op de grond, sta je sterk. Je voelt de grond onder je voeten, de zon op je gezicht en een licht briesje streelt je huid. Tot dat ene moment, dat telefoontje of die verontrustende blik in zijn/ haar ogen. In één klap lijkt de grond onder je voeten vandaan geslagen te worden. Waar je eerder zo stevig stond, moet je nu hard werken om overeind te blijven. Telkens weer opnieuw je evenwicht te zoeken. Telkens weer een stuk grond te vinden om je voet een tijdje op te laten rusten.

Op het moment dat je denkt stevig te staan, steekt er een rukwind op die je onverwacht weer omver blaast. Opnieuw zoeken je voeten naar die stevige ondergrond maar heb je het gevoel dat je in een moeras beland bent. Je weet dat je in beweging moet blijven om niet helemaal vastgezogen te worden in de natte aarde. Maar de stappen die je zet, kosten je veel energie. Soms is er een overhangende tak waar je jezelf aan op kan trekken, of een boom om tegenaan te leunen. Maar je weet dat je na een tijdje weer verder moet.

Het ene been voelt zich wel prettig in dit moeras. Dit been weet nog goed hoe mooi het hier vroeger was. Het herinnert zich de momenten die hier werden gedeeld, de dingen die men heeft gedaan en de stappen die werden gezet. Hoe mooi de zon toen scheen op het groene gras, het geluid van kabbelende beekjes op de achtergrond en het leven wat er zo rijk aanwezig was. Het been rouwt om datgene wat er hier was en zal zich voor altijd verbonden blijven voelen met dit stukje aarde. Het liefst houdt het vast aan al die voetsporen wat het hier ooit achter liet. Maar als het te lang stil blijft staan, voelt het al het gewicht op dit ene been drukken. Het been raakt vermoeid, verkrampt en door het gewicht zakt het langzaam steeds dieper weg in het zompige moeras.

Het andere been zoekt naar een uitweg, naar vaste grond om op te staan. Het wil vooruit. Met de blik op de horizon gericht zet het krachtige stappen richting droog land. Vastberaden zoekt het naar nieuwe, begaanbare wegen door dit wisselend landschap. Soms omdat het niet anders kan, soms omdat het moe is van door het moeras heen te ploeteren. Maar ook dit been wordt moe wanneer het alleen maar blijft zoeken, lopen of zelfs rennen om zo snel mogelijk uit het moeras vandaan te komen. Onverwacht zakt het been soms weer weg in de drassige ondergrond. Afgeleid door een geur, een geluid of een gevoel blijkt het moerasgebied nog niet helemaal achter hem te liggen.

Beide benen lopen dicht naast elkaar en hebben elkaar nodig om vooruit te kunnen. Soms lijken ze ieder hun eigen weg te gaan, raken ze in een spagaat en worden spieren opgerekt. Uiteindelijk zal een van beide benen bij moeten geven, een stapje terug om de ander te ondersteunen. Of een stapje dichterbij, om het gewicht beter te verdelen.

Soms lopen ze mooi in balans en worden er mooie stappen gezet. Samen op weg naar de horizon. Met de modder nog aan de schoenen en de krassen op hun been vervolgen ze hun pad. Die verrekte spier nemen ze maar voor lief, wetende dat ze de pijn uiteindelijk leren verduren. Wetende dat de wonden helen en littekens hun huid zullen sieren. Stap voor stap op weg naar een vaste ondergrond, waarop ze weer stevig kunnen staan. Een nieuw landschap wat ze weer in kaart moeten brengen, leren begrijpen en leren kennen. Met de modder nog aan hun schoenen laten ze nieuwe voetstappen achter in het droge zand. Met het oog op de horizon lopen ze langs kabbelende beekjes, voelen ze af en toe de zon weer op hun gezicht en krijgt het leven weer opnieuw kleur. Soms staan ze even stil of kijken ze achterom. Ze kijken naar het moeras waar ze zoveel voetstappen achter zich hebben gelaten. Naar de takken waar ze zich aan vast grepen, de stukken gras waarop ze mochten rusten.

Ze kijken ook vooruit, naar de paden die ze zullen gaan bewandelen. Naar de stukken moeras die hun pad nog zullen doorkruisen. Ze zoeken naar bomen waar ze tegenaan mogen leunen, takken om zich aan op te trekken en bergen om te beklimmen. Stap voor stap lopen ze verder door het land van rouw. Door een land vol leven, door een land vol liefde.

© Nick Schers,  03-04-2014

2 Comments

  1. Mooi zeg, heel raak omschreven.

  2. Prachtig Nick. Je zult vast nog veel mensen kunnen gaan begeleiden via verschillende wegen om op
    Beide benen door hun eigrn landschap te kunnen wandelen.

Leave A Comment